زهراست مادر من و من بی قرار او

سید حمیدرضا برقعی — Tue, 26 Mar 2024 06:41:00 GMT

عاشق شده ست دانه به دانه هزار بار
دل خون و سینه چاک و برافروخته انار

فریاد بی صداست ترک های پیکرش
از بس که خورده خون دل از دست روزگار

پاشیده رنگ سرخ به پیراهن خزان
بسته حنا به پینه ی دستان شاخسار

در سرزمین گرم، انار آتشین شود
یاقوت را می آورد آتشفشان به بار

با دست خود به حوصله پنهان نموده است
یک دانه از بهشت در او آفریدگار

آن میوه ای که ساخته تسبیحی از خودش
شکر است بر زبانش، فی اللیل و النهار

آن میوه ای که فاطمه آن را طلب نمود
چون باب میل اوست شد این میوه تاجدار

آن بانویی که نام خودش شعر مطلق است
در وصفش استعاره نیاید به هیچ کار

نامی که داده است به زن قیمتی دگر
نامی که داده است به مردان هم اعتبار

آن نام را می آورم اما نه بی وضو
دل را به آب می زنم اما نه بی گدار

جبر آن زمان که پشت در خانه اش نشست
برخاست ان قیامت عظمی به اختیار

رفت ان چنان که از نفس افتاد جبرئیل
گویی محمد است به معراج رهسپار

شد عرصه گاه، تنگ ولی ماند پشت در
چون ماندن علی به احد ماند استوار

برگشت زخم خورده ولی فاتح نبرد
چون بازگشت حمزه از آشوب کارزار

در خون خضاب شد تن یاران بعد از او
آنها که نام فاطمه را می زنند جار

من از کدام یک بنویسم که بوده اند
حجاج ها به ورطه ی تاریخ بی شمار

آنها که با غرور نوشتند ساختیم
دریاچه های احمری از خون این تبار

از کربلا یه واقعه ی فخ رسیده ایم
از عمق ناگوارترین ها به ناگوار

محمود غزنوی به عداوت مگر نساخت
از استخوان فاطمیان چوبه های دار

بوسهل زوزنی به شرارت هنوز هم
محکوم می کند حسنک را به سنگسار

در لمعه الدمشقیه جاری ست تا هنوز
خون شهید اول و ثانی چون آبشار

اما هنوز هم به تأسی ز فاطمه
نام علی ست روی لب شیعه آشکار

بیت از هلالی جغتایی نشسته است
از آن شهید شیعه به ذهنم به یادگار:

جان خواهم از خدا نه یکی بلکه صدهزار
تا صد هزار بار بمیرم برای یار

فرق است فرق فاحشی از حرف تا عمل
راه است راه بی حدی از شعر تا شعار

اینک مدافعان حرم شعله پرورند
تا در بیاورند از ان دودمان دمار

با تیغ آبدیده ای از نوع اعتقاد
با اعتقاد محکمی از جنس ذوالفقار

زهراست مادر من و من بی قرار او
آن نام را می آورم آری به افتخار

آن بانویی که وقت تشرف به رستخیز
پیغمبران پیاده می آیند و او سوار

فریاد می زنند که سر خم کنید هان
تا از صراط بگذرد آیات سجده دار

هر جا نگاه می کنم انجا مزار اوست
پنهان و آشکار چنان ذات کردگار

اینها که گفته ایم یکی بود از هزار
اما هنوز شیعه مصمم...امیدوار...

خاطراتی که ایستگاه شدند

سید محمدرضا برقعی — Wed, 27 Jan 2016 17:01:00 GMT

چیزی از زندگی نمی فهمند ، چشم هایی که بی نگاه شدند
چشم هایی که زیر پلک سکوت تا ابد تیره و سیاه شدند

چشم هایی که زندگی را مرگ،مرگ را جای زندگی دیدند
همه را سایه وار می بینند چشم هایی که راه راه شدند

باز امروز مثل دیروزم، باز فردا شبیه امروزم
خسته ام از تناوب و تکرار، روز هایی که اشتباه شدند

مثل هر روز هی نفس بکشم، پشت قاب و نقاب خوشبختی
پشت این چهره نیست چیزی جز گریه هایی که قاه قاه شدند

سال ها مانده ام در این زندان، کنج این انفرادی تاریک
بین این دست های سیمانی، دست هایی که بی پناه شدند

دست های همیشه سردی که در خیال محال یک آغوش
تا ابد سرد و منتظر ماندند، دست هایی که گرم آه شدند

زندگی مثل یک مسافر پیر، در قطار عبور ثانیه ها
رفت و جا ماند جای آن تنها، خاطراتی که ایستگاه شدند

دست آخر شکست داد مرا، مهره های سفید تقدیرم
مات شطرنج روزگار شدم،همه مهره ها سیاه شدند

شعر فارسی آیات غمزه

زهراست مادر من و من بی قرار او

خاطراتی که ایستگاه شدند